Mirra Andreeva heeft het grootste deel van haar jonge carrière doorgebracht als de toekomst van het damestennis. In Parijs liet ze de toekomst vroeg aankomen. Op 19-jarige leeftijd won de Russische Roland Garros, claimde haar eerste Grand Slam-titel en schoof op naar de top van de puntenkoers van het seizoen, terwijl ze minder klonk als een speler die overweldigd werd door het moment dan als iemand die al probeert te begrijpen wat er daarna komt.
In dit interview vertelt Andreeva over de droom die ze zojuist heeft vervuld, de demonen die ze moest bedaren, de rol van Conchita Martínez en haar psycholoog Alexis Castorri, en waarom, na jaren van jagen alles, ze heeft het vreemde plezier ontdekt om helemaal niets te doen. Vraag: Mirra, gefeliciteerd met je overwinning! Is je grootste droom tot nu toe uitgekomen, of niet? Mirra Andreeva: Ik denk het wel. Een Grand Slam-toernooi winnen was echt mijn grootste droom, afgezien van het willen van een hond.
Tennis is tenslotte mijn passie, waaraan ik zoveel jaren van mijn leven heb gewijd. In essentie is dat waar ik nu voor leef. Vraag: Was er een moment tijdens de wedstrijd waarop je vreesde dat het heel moeilijk zou worden? Mirra Andreeva: Ik wist van tevoren dat het een zware wedstrijd zou worden. Maar toen ik na de eerste game op mijn horloge keek en zag dat we al negen minuten aan het spelen waren, dacht ik nog steeds bij mezelf: ‘Wat een begin!’ Bovendien was het de eerste vier wedstrijden lastig om je aan te passen aan de omstandigheden en de wind.
Daarom hebben we de service twee keer verbroken. Vraag: Bijna alle belangrijke mijlpalen in je carrière – je eerste grote succes op het toernooi van Madrid in 2023, je eerste titel in Iasi in 2024, zilver in het dubbelspel op de Olympische Spelen in Parijs en nu de overwinning op Roland Garros – zijn behaald op gravel. Is dat een patroon? Mirra Andreeva: Ik denk dat er hier echt een patroon zit. Ik heb er altijd van genoten om op deze ondergrond te spelen en ik heb er bijna het hele jaar door op getraind.
Ik beweeg goed op gravel en ik denk dat mijn spel daarbij past. Vraag: Op Roland Garros overtrof u de prestatie van uw coach, de Spanjaard Conchita Martínez, die in 2000 haar finale in Parijs verloor. Maar ze heeft de Wimbledon-titel van 1994 op haar naam staan. Is het realistisch om daar over vijf weken te winnen? Mirra Andreeva: Het is heel moeilijk. Gras en klei zijn twee totaal verschillende ondergronden, en Roland Garros en Wimbledon staan heel dicht bij elkaar op de kalender. Na een paar dagen feestvieren moet ik me gaan voorbereiden op het gras. Maar ik denk dat Conchita me zal helpen – ze zal me eraan herinneren hoe ik op gras moet spelen.
Ze heeft een schat aan ervaring. Vorig jaar heb ik een behoorlijke prestatie neergezet op Wimbledon. Het verliezen in de kwartfinales in twee tie-breaks was teleurstellend (in die wedstrijd was Andreeva’s tegenstander de Zwitserse Belinda Bencic), maar deze keer zal ik proberen daar in ieder geval iets verder te komen. Vraag: Voor de start van dit seizoen kwam je vaste slagpartner Aleksey Vatutin je team versterken.
Hoe belangrijk is het om een professional aan je zijde te hebben met wie je in je moedertaal kunt communiceren? Mirra Andreeva: Het is een echt voordeel, omdat ik voorheen op toernooien vooral Russisch sprak met mijn moeder of vader. Bovendien heeft Aleksey een schat aan ervaring, die hij met mij deelt. Op een gegeven moment stond hij op de 136e plaats op de ATP-ranglijst, wat een zeer serieuze prestatie is. Aleksey is een uitstekende slagpartner. Het is een enorm voordeel om zo’n bekwaam en deskundig persoon in het team te hebben.
Vraag: Tijdens de prijsuitreiking noemde u Alexis Castorri, een psycholoog uit Florida, die u helpt uw innerlijke demonen uit te bannen. Kun je ons iets meer vertellen over hoe dit werkt? Mirra Andreeva: We zijn eind 2024 begonnen samen te werken.
We spreken elkaar één keer per week, vóór de start van elk toernooi, en wanneer dat nodig is. Tijdens deze Roland Garros spraken we bijvoorbeeld ongeveer een half uur aan de telefoon vóór de halve finale en de finale, omdat ik me erg nerveus voelde. Deze gesprekken sturen mijn gedachten in de goede richting en helpen me gefocust te blijven. Ze heeft een unieke benadering van haar werk.
Ze maakt bijvoorbeeld gebruik van Chinese ademhalingstechnieken. Maar tot nu toe geniet ik er echt van. Vraag: Een jaar geleden leed je hier een teleurstellende nederlaag in de kwartfinales tegen de Franse speelster Loïse Boisson. Ben je er sindsdien in geslaagd om al die demonen uit je geest te bannen? Mirra Andreeva: Nou ja, als het niet allemaal is, dan wel de meeste. Aan het begin van dit toernooi waren er momenten waarop mijn demonen mij ook in de weg probeerden te staan. Maar ik ben blij dat ik ze heb kunnen overwinnen.
In de laatste drie wedstrijden was mijn tennis goed en had ik bijna geen mentale problemen. Vraag: Van buitenaf lijkt het erop dat je het afgelopen jaar veel volwassener bent geworden. Wat denk je zelf? Mirra Andreeva: Ik denk het wel, ja. Ik heb wedstrijden nooit opgedeeld in meer of minder belangrijke, maar mijn benadering van bepaalde dingen is veranderd.
Vroeger had ik bijvoorbeeld, zelfs na een wedstrijd van drie uur, nog energie over; Ik kon rennen en springen. Nu kan ik gemakkelijk urenlang in bed liggen en alleen maar aan de telefoon kletsen. Ik ben tot het besef gekomen dat er een zekere charme schuilt in helemaal niets doen. Vraag: Waarom kwam je de dag voor de finale opdagen voor de training in het shirt van het Franse nationale voetbalteam? Mirra Andreeva: Nike gaf me een shirt met mijn naam op de achterkant. Ik dacht dat het leuk zou zijn om het te dragen.
Ik dacht dat er misschien meer Franse fans zouden komen om mij aan te moedigen in de finale. Dat was het algemene idee. Vraag: Je bent naar de eerste plaats op de ranglijst gestegen op basis van de punten die je sinds het begin van het seizoen hebt verdiend, en je hebt nu meer dan 400 punten voorsprong op Arina Sobolenko. Ben je klaar om te strijden om de nummer één plek ter wereld? Mirra Andreeva: Daar heb ik nog niet over nagedacht. Maar ik ben heel blij! Ook al is de voorsprong niet enorm, dit is een primeur in mijn carrière.
Dus over het geheel genomen is het eigenlijk helemaal niet slecht! Vraag: Vóór jou waren slechts drie Russische vrouwen erin geslaagd Grand Slam-titels te winnen: Anastasia Myskina, Maria Sharapova en Svetlana Kuznetsova. Voel jij je verbonden met de vorige generatie sterren in het Russische damestennis? Mirra Andreeva: Ik ken ze alle drie persoonlijk. Ik heb hun wedstrijden heel vaak gezien.
En mijn moeder vertelde me altijd hoe ze vroeger Nastya, Masha en Sveta aanmoedigde. Het voelt nog steeds vreemd om te beseffen dat ik in dezelfde positie zit als zij.